مراجعه کننده گرامي ، فعاليت هاي نويسنده اين وبلاگ در بخش مشاوره کودک و نوجوان و مسائل تربيتي پايگاه اينترنتي کانون گفتمان قرآن به صورت گفتگوي فعال و پويا ادامه دارد. شما همچنان مي توانيد سوالات خود را در بخش مشاوره کودک و نوجوان و مسائل تربيتي  سايت کانون گفتمان قرآن که ادامه فعاليت هاي همين وبلاگ است مطرح فرماييد. با آرزوي موفقيت

گروه اينترنتي پاسخ به سوالات و شبهات پرسمان قرآن

           
بسمه تعالى      
(نامه شماره
10)

           
خواهر گرامى فاطمه...

           
اميدوارم که در پناه خدا سالم و سربلند باشى.
پرسش هايى را که از شهر زيباى اصفهان فرستاده بودى، خواندم. البته
پرسش هايت در دو برگه جداگانه به دستم رسيد که من همه را يکجا پاسخ
مى دهم. سؤال هاى خوبى پرسيده بودى. ان شاءاللّه باز هم شاهد
سؤال هاى خوب تو باشيم.

           
ـ قاضى شدن
زن ها:

           
خواهرم! پرسش اوّلت مربوط به حقوق زنان بود. نوشته بودى
که: «الآن به زن ها خيلى ظلم مى شود. اگر اسلام واقعاً به حقوق
زن ها اهميت مى دهد، چرا اجازه نداده که آن ها قاضى بشوند؟» من هم
قبول دارم که الآن در کلّ دنيا شاهد ظلم و ستم به زنان هستيم. حتّى در کشورهاى
غربى که ادّعاى حفظ حقوق زنان را دارند، زنان با درد و رنج هاى بسيارى دست و
پنجه نرم مى کنند. به گونه اى که مشکلات آن ها چند برابر زنان
مسلمان است امّا ببينيم اسلام تا چه اندازه در حفظ حقوق زنان گام برداشته است. پيش
از اين که به سؤالت پاسخ دهم توجه تو را به يک مطلب جالب جلب مى کنم و آن اين
که بسيارى از مردان از ما مى پرسند «چرا در اسلام حق بيشترى به زنان داده
شده؟ مثلا زنان هر قدر هم که پول دار باشند، باز هم مردان بايد هزينه هاى
زندگى زنان خانواده را بدهند. زنان هر چه دارند، همه اش براى خودشان است ولى
مردان در عمل تنها نيمى از دارايى خود را در اختيار دارند چون نيم ديگر در عمل در
اختيار زنان خانواده است و... در پاسخ شما و اين عده از دوستان بايد گفت حق اين
است که در اسلام نه به زنان ظلم شده و نه به مردان. حتماً مى دانى که وقتى
حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)به پيامبرى انتخاب شد، مردم، دختران خود را
زنده به گور مى کردند و جامعه عرب هيچ ارزشى براى زنان قائل نبود و
مسؤوليت هاى سخت زندگى بر دوش زنان بود و اگر زن ها پولى به دست
مى آوردند بايد در اختيار شوهرانشان قرار مى دادند. امّا اسلام همه اين
سنّت هاى غلط را کنار گذاشت. قرآن کريم با صراحت کشتن دختران را کارى نادرست
خواند، حق داشتن مال و ثروت را براى زنان به رسميت شناخت و ارزش و احترام انسانى
آنان را به آنان بازگرداند.

           
پرسيده اى که اگر اسلام واقعاً به حقوق زنان توجّه
داشته، چرا قاضى بودن را فقط حقّ مردان دانسته است؟ پاسخ آن است که اسلام، هر
مسؤوليتى را که به زن و مرد داده، به شرايط جسمى و روحى آنان توجّه کرده است. مثلا
اسلام جهاد را تنها بر مردان واجب کرده است. آيا مى دانى چرا فقط مردها بايد
به جبهه بروند و مبارزه کنند؟ حتماً مى گويى زيرا قدرت بدنى مردها
بيش تر است و براى جنگ و مبارزه آمادگى بيش ترى دارند. پس اگر ديدى يک
مسؤوليتى بر دوش زنان يا مردان قرار گرفته يا از دوش آنان برداشته شده، به خاطر
ويژگى جسمى و روحى آنان است. شايد حکمت و فلسفه اين که بسيارى از فقها معتقدند زن
نمى تواند قاضى شود اين باشد که قضاوت، کار بسيار دشوارى است. قاضى خيلى
وقت ها بايد با متّهمان و مجرمان و قاتلان و جانيان سرو کلّه بزند.
زن ها احساسات لطيفى دارند که بايد براى تربيت فرزندانشان به کار ببرند. اين
احساسات لطيف و پاک نبايد در فضاى پر فشار دادگاه ها لطمه ببيند. مردها براى
تحمّل بار سنگين و مسؤوليت دشوار قضاوت آمادگى بيش ترى دارند. پس حتّى در اين
مورد هم اسلام به فکر زنان بوده و خيال آنها را از دردسرهاى قضاوت راحت کرده است.
به نظر شما اگر از نوجوانى که به خاطر توانايى جسمى نمى تواند وزنه 500
کيلويى را بردارد خواهش کنيم، چنين وزنه اى را بلند نکند و کارهاى
راحت تر را انجام دهد آيا به او ظلم کرده ايم؟ مشکلاتى که قضاوت براى
زنان دارد نيز همين گونه است.

           
در پايان مجدداً يادآورى مى کنم که ممنوعيت قضاوت
زنان يکى از احکام قطعى اسلام نيست بلکه از فتاواى مشهور است.

برخورد خدا با فريب خوردگان:

           
در سؤال ديگرت نوشته بودى که اگر ما گول شيطان را بخوريم
خدا با ما چه خواهد کرد؟ ببين دوست من، همه ما انسان ها ممکن است در زندگى
اشتباه کنيم. خود من که الآن اين پاسخ ها را برايت مى نويسم، خيلى
اشتباه ها در طول عمرم کرده ام. تقريباً همه دانش آموزها، در امتحان
ديکته بعضى کلمات را غلط مى نويسند. نبايد از غلط نوشتن نگران باشيم. بلکه
بايد از تکرار آن غلط خوددارى کنيم. در کارهاى زندگى نيز همين طور است. اگر
اشتباهى کرديم و گول شيطان را خورديم، بايد مواظب باشيم که ديگر آن اشتباه را
تکرار نکنيم.

           
اين طور نيست که با اوّلين خطا و گناه، خدا ما را يک راست
ببرد به جهنّم. او خيلى مهربان است. اگر ما از گناه خود پشيمان شويم، او به راحتى
ما را مى بخشد. درِ رحمت او به روى بندگانش هميشه باز است. همين که بگويى:
«خدايا مرا ببخش.» تو را مى بخشد. در قرآن کريم، آيه هاى زيادى وجود
دارد که ما را به توبه و پشيمانى از گناه دعوت مى کند.

           
دوست ندارم گفتگو با تو را پايان دهم، امّا چه کنم که
بايد به سؤال ديگر عزيزانى هم که سؤال فرستاده اند جواب بدهم. در نامه
بعدى ات حتماً برايم بنويس که اين جواب ها تا چه اندازه برايت قابل
استفاده بوده است.

خدانگهدار

 

مهربان ترين مهربان:

           
در پرسش ديگرت نوشته بودى که: «آيا فقط خداست که از همه
مهربان تر است؟» جواب اين سؤال را به خودت مى سپارم. تو به اين
سؤال هاى من جواب بده و بعد ببين آيا مهربان تر از خدا کسى هست يا نه؟
فرهنگ عزيز! چه کسى به من و تو چشم داده تا دنيا را تماشا کنيم؟ چه کسى به من و تو
زبان داده تا با ديگران حرف بزنيم؟ چه کسى خورشيد زيبا را آفريده تا زمين ما را
روشن کند؟ چه کسى ستاره ها را آفريده تا زينت بخش آسمان باشند؟ چه کسى پدر و
مادر را آفريده تا ما در دنيا تنها نباشيم؟ چه کسى به ما دندان داده تا
راحت تر بتوانيم از غذاهاى روى زمين استفاده کنيم؟ چه کسى به ما پا داده تا
روى زمين راه برويم و سفر کنيم؟ چه کسى خواب را قرار داده تا باعث راحتى و آسايش
ما باشد؟ چه کسى براى خوشبخت شدن ما قرآن را فرستاده و امامان را آفريده است؟ چه
کسى اين همه ميوه و خوراکى را براى ما آفريده است؟ جز خدا چه کسى است که اگر صدبار
هم اشتباه کنيم حاضر است عذرخواهى ما را بپذيرد؟ چه کسى جز خداست که يک کار خوب ما
را ده برابر حساب مى کند و امّا يک گناه را فقط يکى؟ تازه آن يک گناه را هم
با يک عذرخواهى کوچک مى بخشد.

           
آيا جز خدا کسى را سراغ دارى که اين همه خوبى به ما کرده
باشد تا بگوييم او از همه مهربان تر است؟ مادر مهربان است، ولى آفريننده مادر
هم خداست. پدر مهربان است و لى آفريننده پدر هم خداست. برادر و خواهر و پدربزرگ و
مادربزرگ همه مهربانند، ولى آن ها را هم خداى مهربان آفريده است.

           
بسمه تعالى      
(نامه شماره
9)

           
دوست گرامى فرهنگ...

           
سلام بر تو

           
اميدوارم که در پناه خدا سربلند و پيروز باشى. همه
پرسش هاى تو را خواندم. نزديک به سى سؤال برايم فرستاده بودى. آفرين به
کنجکاوى و دانش دوستى تو. مى دانم که اين پرسش ها خيلى به ذهنت فشار
مى آورد و حتماً دلت مى خواهد که خيلى زود، به پاسخ اين پرسش ها
برسى. راستش اگر بخواهم در همين يک نامه به همه اين سؤال ها جواب بدهم، يک
کتاب مى شود. آن وقت شايد تو ديگر حوصله خواندن همه آن را نداشته باشى. بيا
با هم يک قرارى بگذاريم. من در اين نامه به سه سؤالت جواب مى دهم و در
نوبت هاى بعد هم که سؤال هايت را فرستادى، هر بار به سه سؤال جواب مى دهم
تا پرسش هايت تمام شود.

           
فرهنگ عزيز! تو نُه سال بيش تر ندارى و ان شاء اللّه
هر چه بزرگ تر شوى. اطّلاعات و دانشت بيش تر خواهد شد. حتماً خدا تو را
براى آشنايى با دين اسلام يارى خواهد کرد و در مدّت کوتاهى، به جواب همه سؤال هايت
خواهى رسيد. من منتظر پرسش هاى بعدى تو هستم. تو هم بايد براى دريافت پاسخ،
کمى صبر و حوصله داشته باشى.

           
ـ علت وجود
امام:

           
در يکى از پرسش هايت نوشته بودى که: «خدا
امام ها را براى چه کارى آفريد؟» در پاسخ بايد بگويم که کار امام ها،
هدايت و تربيت انسان به سوى کامل شدن است. به نظر تو چرا بايد در يک کشور
معلّم ها حضور داشته باشند؟ حتماً مى گويى براى آن که به بچه هاى
آن کشور علم و دانش بياموزند و آنان را تربيت کنند. کار امام ها نيز هدايت و
تربيت بشر است. آن ها بزرگ ترين آموزگاران و معلّمان انسان اند.
آن ها بودند که راه راستى و درستى را به انسان ها آموختند و کارهاى خوب
را به ما ياد دادند. حضرت على(عليه السلام)بود که به ما ياد داد تا از فقيران و
بيچارگان حمايت کنيم و آنان را در سختى هاى زندگى يارى دهيم. امام حسن(عليه
السلام)بود که به ما ياد داد تا براى راحتى و آسايش ديگران، از مال و ثروت خودمان
خرج کنيم. امام حسين(عليه السلام)بود که به همه انسان ها درس آزادگى داد و به
آنان آموخت که در مقابل ظلم و ستم بايستند واز هيچ چيز نترسند.

           
خدا امامان را آفريد تا دين اسلام را ـ که دين دوستى و
مهربان و خوشبختى است ـ از دست دشمنان حفظ کنند و آن را به ديگران ياد بدهند. الآن
تو نزديک به سى سؤال دينى براى من فرستاده اى. پاسخ بيش تر اين
سؤال ها در سخنان امامان آمده است. اگر امامان نبودند، بسيارى از
سؤال هاى ما انسان ها بى پاسخ مى ماند. همين حالا، کتاب نهج البلاغه
را که مجموعه اى از سخنان امام على(عليه السلام)است، کافران نيز
مى خوانند و از آن استفاده مى کنند. خدا امامان را آفريد تا چراغ راه ما
باشند و ما را براى رسيدن به سعادت راهنمايى کنند. و اين راهنماها هم بايد خود
انسان هاى کامل و بدون نقصى باشند و از هرگونه خطا، گناه و فراموشى در امان
باشند.

عربى بودن قرآن:

           
سوّمين پرسش تو نيز پرسشى است که نوجوانان زيادى تاکنون
از من و همکارانم پرسيده اند. پرسيده اى که «چرا قرآن به زبان عربى
است؟» من از تو سؤالى مى کنم که اگر جواب آن را بدهى، سؤال خودت را هم جواب
داده اى. سؤال من اين است که چرا تو پرسش هايت را به زبان فارسى نوشتى و
فرستادى؟ حتماً پاسخ مى دهى: «زيرا کسانى که قرار بود اين پرسش ها را
بخوانند، زبانشان فارسى است.» پاسخ سؤال تو هم اين است که چون اوّلين کسانى که قرآن
را مى شنيدند، مردم عرب زبان بودند، قرآن به زبان عربى نازل شده است. به نظر
تو اگر حضرت محمّد کتابى مى آورد که مثلا به زبان انگليسى بود، آيا
مى توانست مردم را به راه راست هدايت کند؟ مردم مکّه و مدينه که انگليسى
نمى دانستند تا با خواندن آن کتاب با حرف هاى خدا آشنا شوند. در اين
فرض، پيامبر حتى نمى توانست مردم اطراف خودش را هدايت کند تا چه رسد به ديگر
ملّت ها. پس با توجه به اين که خود حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)عرب
زبان بود مى بايست پيام الهى به زبان عربى نازل شود تا پس از آن که حضرت محمد
آن را به زبان عربى خواند، بوسيله ساير مسلمانان به ديگر زبان ها نيز ترجمه
شود.

           
البته پيام قرآن، يک پيام جهانى و براى همه مردم دنياست.
اگر ديده باشى قرآن بارها مى گويد: «يا ايها الناس» ; اى مردم!. يعنى
پيام هاى قرآن براى همه مردم جهان است. نمى گويد: اى مردم عرب. پس عربى
بودن قرآن فقط براى آن است که اوّلين شنوندگان و خوانندگان اين کتاب، عرب ها
بودند.

خدانگهدار

نوشتن قرآن به خط کوفى:

           
امّا در پرسش دوّمت نوشته بودى که: «چرا در قديم قرآن را
به خط کوفى مى نوشتند؟» پاسخ آن است که قرآن کريم، در هر زمانى به خط همان
زمان نوشته شده است. در آغاز اسلام که خط رايج در ميان عرب ها خط «نبطى» و
«سريانى» بود، آن ها قرآن را به همين دو خط مى نوشتند. رفته رفته که
خط هاى جديدى مثل «خط کوفى» درست شد، قرآن را با اين خط نيز نوشتند. تا امروز
هم که انواع خط ها ايجاد شده است، مسلمانان از اين خط ها براى نوشتن
قرآن بهره گرفته اند. پس نه در گذشته قرآن را فقط با خط کوفى مى نوشتند،
و نه امروزه قرآن را فقط با يک خط مى نويسند.

           
بسمه تعالى      
(نامه شماره
8)

           
خواهر گرامى مهناز...

           
سلام برتو

           
اميدوارم که امتحان هاى پايان سال را با موفقيت پشت
سر گذاشته و الآن سالم و با نشاط باشى. البتّه همه روزهاى زندگى ما روز امتحان است.
اصلا زندگى دنيا براى امتحان است. همه ما پا به اين دنيا مى گذاريم تا معلوم
شود که از بين بهشت و جهنّم کداميک را انتخاب مى کنيم. هر حرفى که
مى زنيم، هر نگاهى که مى کنيم، هر جايى که مى رويم، هر پولى که به
دست مى آوريم يا خرج مى کنيم. هر چيزى که مى خوانيم يا
مى نويسيم و خلاصه آن که هر کارى که انجام مى دهيم يک امتحان است اى کاش
ما آدم ها آن قدر که به امتحان مدرسه اهميت مى دهيم، به امتحان هاى
زندگى هم اهميت مى داديم. اى کاش آن قدر که نگران کارنامه تحصيلى خود هستيم،
نگران کارنامه کارهايمان در قيامت نيز باشيم. در هر حال آرزو مى کنم که تو،
در امتحان پايان سال مدرسه و امتحان هاى سرنوشت ساز زندگيت با نمره هاى
بسيار خوبى قبول شوى. ان شاء الله.

            ـ حکمت
آفرينش مگس:

           
از اين مقدمه که بگذريم، به پرسش هاى قرآنى تو
مى رسيم. در نخستين پرسش خود نوشته بودى: «حکمت آفرينش مگس چيست؟» حتماً
مى دانى که موجودات دنيا مانند يک زنجيره، به هم متصل هستند. هر موجودى در
دنيا فايده اى دارد و هيچ چيز بيهوده آفريده نشده است. شايد ما فکر کنيم بعضى
موجودات بى خود آفريده شده اند ولى اين طور نيست. اگر کمى درباره طبيعت مطالعه
کنى يا فيلم هاى مربوط به شگفتى هاى جهان را ببينى، متوجه مى شوى
که حتّى ريزترين موجودات هم بى خود آفريده نشده اند. بعضى از حشراتى که ما
فکر مى کنيم هيچ فايده اى ندارند، غذاى گروه ديگرى از حيوانات هستند،:
يا با پاهاى کوچکشان گرده گلها را جا به جا مى کنند. يا بعضى حيوانات که
مزاحم به نظر مى رسند، از رشد بى حساب گروه ديگرى از حيوانات جلوگيرى
مى کنند. سال ها پيش، گروهى از مردم به خيال اين که روباه ها
موجودات مزاحم و بى فايده اى هستند، به جان اين حيوان افتادند و تعداد زيادى
از روباه ها را کشتند. بعد از مدّتى، تعداد خرگوش ها آن قدر زياد شد که
ريشه تمام گياهان را خوردند و کشاورزى آن منطقه را نابود کردند. تازه آن وقت بود
که فهميدند روباه هم در اين دنيا بى فايده نيست و ديگر از کشتن آن دست کشيدند، چون
فهميدند که وجود هر موجودى به چرخه حيات و گردش آن کمک مى کند.

نام هاى ديگر سوره توحيد:

           
حال به سوّمين سؤال تو مى رسيم. در اين پرسش نوشته
بودى: «نام هاى ديگر سوره توحيد چيست؟» برادرم! «اخلاص» و «قل هو اللّه احد»
دو نام ديگر سوره توحيد است. اين سوره را سوره توحيد مى گويند چون در آن از
توحيد و يکتاپرستى سخن به ميان آمده است. آن را «اخلاص» ناميده اند چون اين
سوره، خداشناسى ناب و خالصى را به ما مى آموزد. و به آن «قل هو اللّه احد»
گفته مى شود; زيرا اين سوره، با همين جمله آغاز مى شود.

           
مسعود عزيز! قبل از پايان دادن به نامه ام دوست دارم
که حديث زيبايى را نيز به عنوان يادگارى تقديمت کنم. اين حديث از حضرت فاطمه(عليها
السلام)دختر گرامى پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)است که فرموده اند: «من از
دنياى شما سه چيز را دوست دارم: خواندن قرآن، نگاه کردن به چهره رسول خدا(صلى الله
عليه وآله وسلم)و انفاق و بخشش مال در راه خدا.»

خدانگهدار

بزرگ ترين و کوچک ترين سوره قرآن:

           
امّا پرسش دوّمت درباره بزرگ ترين و کوچک ترين
سوره قرآن بود. در جواب اين سؤال بايد بگويم که بزرگ ترين سوره قرآن، سوره
بقره با 286 آيه و کوچک ترين سوره قرآن، سوره کوثر با 3 آيه است. بقره به
معناى گاو مادّه و کوثر به معناى خير زياد است. سوره بقره در مدينه و سوره کوثر در
مکّه نازل شده است.

 

کدام سوره است که نام اسلحه دانشمند است؟

 

            بسمه تعالى       (نامه شماره 7)

            برادر گرامى مسعود...

            سلام عليکم

            ان شاء الله که در پناه خدا سالم و سربلند باشى. پرسش هايى را که فرستاده بودى، خواندم. خوشحالم که اين بار مى توانم به سؤال هاى يکى از برادران اهل سنّت خود جواب بدهم. همان طور که مى دانى، شيعه و سنّى در خيلى چيزها با هم مشترک هستند که يکى از آن ها قرآن کريم است. دوست داشتن اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)اعتقاد به مقام والاى رسول خدا، و ايمان به ظهور نجات دهنده بشريّت و مهدويّت از ديگر نقاط مشترک شيعه و سنّى است. در هر حال آرزو مى کنم که همه ما بتوانيم به قرآن کريم عمل کنيم و همان گونه که حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)از ما خواسته، اين کتاب را بياموزيم و دستورهايش را به کار ببنديم.

            1ـ اسلحه دانشمند:

            از اين مقدّمه که بگذريم، به سه سؤال قرآنى تو مى رسيم. در پرسش نخست خود نوشته بودى: «کدام سوره است که نام اسلحه دانشمند است؟» پاسخ اين سؤال، سوره شصت و هشتم قرآن يعنى سوره قلم است. قلم، اسلحه دانشمندان در مبارزه با جهل ونادانى است. دانشمندان با کتاب هايى که مى نويسند، به جنگ نادانى مى روند و نمى گذارند مردم اسير آن شوند. خدا در اوّل سوره قلم، به قلم و آن چه با قلم نوشته مى شود، قسم مى خورد. اين نشانه اهميّت علم و دانش در قرآن کريم است. البتّه بايد بدانى قلم و نوشته اى ارزش دارد که در خدمت سعادت انسان ها باشد. اگر کسى چيزى بنويسد که مردم را از راه راست گمراه کند، ديگر نوشته او ارزش و احترام ندارد.
 

قبولى نماز مردم آزار:
            خواهر خوبم پرسش سوّمت نيز پرسش جالب و مهمى بود. نوشته اى: «اگر کسى خيلى باايمان باشد ولى حقّ ديگران را ضايع کند، آيا نماز و روزه آن شخص قبول است؟» خواهرم! اگر کسى واقعاً با ايمان باشد حق ديگران را ضايع نمى کند. نشانه ايمان فقط نماز و روزه نيست. پيامبر عزيز ما فرموده اند: «مَنْ آذى مؤمِناً فَقَد آذانى.» ; هرکس مؤمنى را اذيّت کند مرا اذيّت کرده است.»   آيا باور مى کنى کسى ايمان داشته باشد ولى با آزار ديگران، رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)را اذيّت کند؟! پس کارهاى بدى که گاه از بعضى آدم هاى نماز خوان مى بينى، به خاطر سستى ايمان آن هاست و حتماً در قبولى نماز آن ها تأثير خواهد داشت. امام صادق(عليه السلام)فرموده اند: «هر مؤمنى که نسبت به برادر دينى اش نيّت بدى داشته باشد، خداوند عمل او را قبول نمى کند.»
خدانگهدار

آيات مربوط به امام مهدى(عليه السلام):
           خواهرم پرسش دوّمت درباره حضرت مهدى(عليه السلام)بود. نوشته بودى: «آيا در قرآن آيه اى هست که مربوط به امام زمان(عليه السلام)باشد؟» قرآن کريم، به طور صريح از امام زمان(عليه السلام)نام نبرده ولى بعضى دانشمندان معتقدند که بيش از صد و پنجاه آيه قرآن، مربوط به آن حضرت است. براى نمونه، از دو آيه زير که به نظر مفسّر بزرگ قرآن علّامه طباطبايى، مربوط به حضرت مهدى(عليه السلام)است، مى توان ياد کرد:
            1.آيه 105 سوره انبياء: «به راستى در زبور پس از تورات نوشته ايم که زمين را بندگان شايسته من به ارث مى برند.» اين آيه اشاره به حضرت مهدى(عليه السلام)دارد که بر همه کره زمين حکومت خواهد کرد.
            2. آيه 5 سوره قصص: «ما مى خواهيم بر مستضعفان زمين منّت نهيم و آنان را پيشوايان و وارثان زمين قرار دهيم.» اين آيه هم اشاره به قيام حضرت مهدى(عليه السلام)و پيروزى آن بزرگوار دارد که کره زمين را در اختيار خود خواهد گرفت.

            خواهر گرامى ليلا...
            سلام برتو
            اميدوارم که در پناه خدا پيروز و سربلند باشى و سال تحصيلى را با موفقيت به پايان برده باشى. حتماً مى دانى که تعطيلى مدرسه به معنى تعطيل شدن يادگيرى نيست. با مطالعه کتاب هاى خوب و سودمند و شرکت در کلاس هاى مختلفى که در کانون هاى فرهنگى و مساجد برگزار مى شود، از تعطيلات تابستان به خوبى استفاده کن. جناب فردوسى مى گويد:
            زمانى نياساى ز آموختن  ***  اگر جان همى خواهى افروختن
            من هم مثل تو يک دانش آموزم، دانش آموزى که در حوزه علميه قم به يادگيرى علوم اسلامى مشغول است. خيلى از مطالبى را که در طول سال تحصيلى نتوانسته ام بخوانم، در فرصت تابستان مطالعه مى کنم. ان شاء الله تو نيز چنين کنى. 
             مدّت جهنّم:
            خواهرم! هر کدام از پرسش هايت درباره موضوع خاصى بود. در سؤال اوّلت نوشته بودى که جهنّم تا چه زمانى ادامه خواهد داشت؟ پاسخ اين سؤال تو را خود قرآن به روشنى داده و در چندين آيه چنين فرموده است: «اُولئکَ اَصحـبُ النّارِ هُم فيها خــلِدون» ; «آنان اهل آتشند و جاودانه در جهنّم خواهند ماند.» پس جهنّم هميشه خواهد بود. امّا مبادا فکر کنى همه کسانى که به جهنّم مى روند تا ابد در جهنّم مى مانند. نه، خيلى از مردم تنها براى مدّتى به جهنّم مى روند و پس از آن که از تيرگى گناه پاک شدند، روانه بهشت مى گردند. فقط گروهى از آدم ها هستند که تا ابد در جهنّم مى مانند. خدا بسيارى از گناهکاران را در همين دنيا مى بخشد يا مجازات مى کند. عده ديگرى را در برزخ مجازات مى کند. بعضى ها هم در قيامت از شفاعت اهل بيت(عليهم السلام) و شهيدان و نيکان بهره مند مى گردند و نجات مى يابند. عده زيادى هم فقط براى مدّتى، اسير آتش دوزخ مى گردند. تنها بخشى از مجرمانند که بايد براى هميشه طعم آتش دوزخ را بچشند.

ديدار بستگان در بهشت:
            مرتضاي عزيزم در دوّمين پرسشت نوشته بودى: «آيا ما در بهشت مى توانيم پدر، مادر، فرزندان و خويشاوندانمان را ببينيم؟» در پاسخ بايد بگويم که آرى. ما آن گروه از بستگانمان را که بهشتى باشند، در آن جا مى توانيم ببينيم. رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)فرموده اند: «هنگامى که کسى وارد بهشت مى شود، سراغ پدر و مادر و فرزندان خود را مى گيرد. به او مى گويند آن ها از نظر درجه (ايمان) و عمل به تو نمى رسند. او مى گويد: پروردگارا! من در دنيا به خاطر خودم و آن ها ]پدر و مادر و فرزندان[ انجام وظيفه کردم. فرمان مى رسد که آن ها را نيز به وى ملحق سازيد.» در آيه 21 سوره طور نيز مى خوانيم: «کسانى که ايمان آوردند و فرزندانشان به پيروى از آنان ايمان اختيار کردند، فرزندانشان را (در بهشت) به آنان ملحق مى کنيم.»
            از اين گذشته، چون بر اساس آيه 71 سوره زخرف، خدا خواسته اهل بهشت را برآورده مى کند، ديدار بستگان و فرزندانِ با ايمان براى بهشتى ها ممکن خواهد بود.
            18ـ مرگ در آخرت:
            اما در آخرين سؤال خود نوشته بودى: «آيا در آن دنيا دوباره خواهيم مُرد؟» پاسخ آن است که نه، قرآن کريم، در بيان حال بهشتى ها و جهنمى ها از عبارت هايى استفاده مى کند که بيانگر جاودانگى زندگى در آن دنياست. در آيه 56 سوره دخان نيز خيلى صريح و روشن فرموده است: «لا يَذوقونَ فيهَا المَوتَ اِلاَّ المَوتَةَ الاولى» ; «آنان (بهشتى ها) جز همان مرگ اوّل (که در دنيا چشيده اند) هرگز مرگى را نخواهند چشيد.»
خدانگهدار