سیری در زند گی مفسر
کبیر آیة الله میرزا جواد آقا تهرانی(قدس سره)

مفسر و فقیه وارسته
، آیت الله میرزا جواد آقا تهرانی
، در سال (1283ه. ق) در تهران
، در خانواده مذهبی چشم به جهان گشود. پس از گذراندن دوره
دبستان و سیکل ، برای تحصیل
دانش دین ، به قم هجرت کرد. در آن حوزه با جدیت به
تحصیل پرداخت و پس از فراگیری مقدمات ، رهسپار نجف
اشرف شد. در حوزه نجف ، از محضر
بزرگانی چون :
آیت الله شیخ مرتضی طالقانی ، آیت
الله حاج شیخ محمد تقی آملی ،
آیت الله سید شهاب الدین مرعشی نجفی ( رحمة الله
علیهم ) بهره های علمی و
اخلاقی فراوانی برد.

پس از ازدواج
، درسال (1312ه. ق) به مشهد مقدس عزیمت کرد
، تا در جوار مرقد امام علی بن موسی
الرضا (ع) ،
از محضر بزرگانی چون :
آیت الله حاج شیخ هاشم قزوینی و آیت الله میرزا مهدی غروی
اصفهانی فیض برد. آن مرحوم ، بنابر
مصلحت و نیاز حوزه علمیه مشهد ، به
تدریس دروس سطح ، خارج فقه و
اصول ، فلسفه و معارف قرآنی پرداخت
، و کتابهای تحقیقی و اعتقادی
ارزشمندی به یادگار گذاشته که به شرح زیر است:

1- میزان المطالب

2- آیین زندگی و
درسهای اخلا ق اسلامی

3- فلسفه بشری و
اسلامی

4- عارف وصوفی چه می گویند؟

5- بهایی چه می گوید؟

6- بررسی در پیرامون اسلام

اخلاق
وسلوک

استاد
، محبوب دلها بود. همگان ،
مجذوب روحیات و سجایای اخلاقی وی بودند. نفس خویش را
دائماً در گفت و گو
، پاسخ به پرسشها، برخورد با افراد ،
اظهار نظر ، رفت و
آمد ، جلوس
و... در کنترل داشت. به آرامی سخن می گفت ، بعد از
لختی تفکر، به پرسش پاسخ می داد. سعی فراوان داشت که در لحن و
کلامش ، تحقیر
و آزار دیگری نهفته نباشد و
کسی از وی نرنجد. مراقب بود که تمام
حرکات و سکناتش بر اساس انگیزه الهی و
به عنوان امتثال امر خداوند باشد. از
این روی ، بر جسته ترین خصلت ایشان که دائم در آن غرق
بود ، مراقبت دائم از هواهای نفسانی بود.

فعالیتهای
اجتماعی

او با
همه زهد و ورع
، اشتغال فراوان ، عشق وافر به
کارهای علمی و فرهنگی و تتبع
تحقیق ، از مشکلات و
مصائب مردم مسلمان و مسائلی که در
اطرافش می گذشت ، غافل نبود.
در رفع حوائج مومنان ،
بسیار می کوشید ، تا آن جا که گاه
خود برای حل مشکل مومنی اقدام می کرد.

در انقلاب اسلامی ایران از
آغاز شکل گیری تا پیروزی نهایی، از هیچ کوششی دریغ
نکرد. با حضور در صحنه های گوناگون انقلاب: تظاهرات
، اعتصابات و
... به محفلها گرمی می بخشید و به انقلابیون امید در
اطلاعیه های ضد دستگاه ستمشاهی ، نام و
امضای او در رأس بود. در شناساندن
امام (ره) ، رسم و راه آن بزرگوار
، بیشترین نقش را داشت. بسیاری از
متدینین اظهار می داشتند :«
ما ، امام را نمی شناختیم.
آیت الله میرزا جواد تهرانی ، ما را با
آن شخصیت بزرگ و اهداف او آشنا کرد.
»

پس از انقلاب اسلامی، درصحنه
های حساس و پر خطر ،
حضور جدی و فعال داشت. در
مجلس خبرگان و دفاع عالمانه از
قوانین انسان ساز اسلامی ، نقش عظیمی داشت. خاطره
شیرینی که هیچ گاه فراموش نخواهد شد ، حضور آن عارف
سالک با لباس بسیجی درجبهه های حق علیه باطل است.
ایشان، بارها در جبهه حضور
یافت و گاه از عمق جان ،
اظهار می داشت :«
کاش ، دشمن
را می دیدم و به سوی او
شلیک می کردم.»

سرانجام
، درسال (1368ه.ش) درسحر گاه سه
شنبه، به علت بیماری کبد ، دار فانی را
وداع گفت و به جوار
حق شتافت.

 در
پایان فرازی از وصیت نامه آن مرحوم رامی آوریم که بسیار آموزنده است
:

« جسدم
را در قبرستان عمومی خارج شهر
هر کجا باشد ، دفن کنید.

جسد مرا
، به زودی و
بدون سر و صدا و اطلاع دادن
به اشخاص و مردم ، باید
.... دفن نمایند. فرزندانم هر موقع
خواستند برای من خیراتی بدهند ، مختصر
نماز و روزه ای بگیرند
، خوشحال خواهم بود. انشا الله»