پرسش: چرا نام ائمه(علیهم السلام) به طور صریح در قرآن كریم ذكر نشده است؟
          پاسخ: هر چند در قرآن آیاتی وجود دارد كه به گفته شیعه و اهل سنت، جز بر علی(علیه السلام) و برخی دیگر از امامان(علیهم السلام)بر هیچ كس دیگری قابل انطباق نیست; همچون آیه ولایت (مائده، 55)، آیه مباهله (آل عمران، 61) و... ولی به خاطر مصالحی نام آنان بصراحت در قرآن نیامده است. یكی از دلیل های نیامدن نام امامان(علیهم السلام)در قرآن این است كه قرآن تنها كلیات مسائل را بیان كرده و تبیین جزئیات آن، به پیامبر(صلی الله علیه وآله) واگذار شده است. شخصی به نام ابی بصیر گوید: از امام صادق(علیه السلام)پرسیدم: مردم می گویند چرا از حضرت علی(علیه السلام) و اهل بیت او نامی در قرآن كریم نیامده است؟ امام(علیه السلام)فرمودند: به كسانی كه چنین اعتراضی می كنند، بگویید همان گونه كه نماز در قرآن آمده، ولی سه یا چهار ]ركعت [بودن آن مشخص نشده و پیامبر(صلی الله علیه وآله) آن را برای مردم تفسیر كرد; همچنین زكات ]در قرآن[ نازل شده ولی مقدار آن مشخص نشده و رسول خدا(صلی الله علیه وآله) آن را برای مردم تفسیر كرد و... همین طور در قرآن نازل شده است كه «أطیعوا اللّه و أطیعوا الرسول و أولی الأمر منكم; از خدا و رسولش و اولی الامر اطاعت كنید.» (نساء، 59) این آیه درباره علی و حسن و حسین(علیهم السلام) نازل شده و پیامبر(صلی الله علیه وآله) فرمود: هر كه من مولای اویم، پس علی مولای اوست. ]یعنی همان گونه كه تفسیر جزئیات نماز، زكات و حج به پیامبر(صلی الله علیه وآله) واگذار شده كه دستورهای الهی را به مردم ابلاغ كنند، معرفی اولی الامر نیز به ایشان واگذار شده و پیامبر(صلی الله علیه وآله) نیز آنها را به مردم معرفی كردند. [سپس امام صادق(علیه السلام)سایر آیات و روایاتی را كه در این باره آمده فرموده است.[1]
یكی دیگر از حكمتهای نیامدن نام علی(علیه السلام) و اهل بیت(علیهم السلام) در قرآن این است كه در این كتاب الهی، آیاتی درباره اهل بیت(علیهم السلام)نازل شده كه بسان تصریح به نام آنان و بهتر از تصریح است; مانند آیه 55 سوره مائده كه می فرماید: «ولی و سرپرست شما تنها خداوند و پیامبرش و افراد مؤمن هستند. افراد مؤمنی كه نماز برپای داشته و در حال ركوع زكات می دهند.» دانشمندان شیعه و اهل سنت نقل كرده اند كه فقط حضرت علی(علیه السلام) در حال ركوع انگشتر خود را به فقیر داد.[2] در نتیجه تفاوتی نداشت كه خداوند متعال بفرماید: «سرپرست شما خداوند و رسولش و حضرت علی(علیه السلام)هستند یا اینكه صفاتی را از آن حضرت نقل كند كه منحصر به فرد و تنها بر حضرت علی(علیه السلام) منطبق باشد.» و كسی كه به دنبال حقیقت باشد از هر دو گفتار یك مطلب را می فهمد; با این تفاوت كه اگر نام حضرت علی(علیه السلام) بصراحت در قرآن می آمد، به احتمال قریب به یقین نا اهلان قرآن را تحریف كرده، به خاطر دشمنی با آن حضرت و محو و حذف نام ایشان از قرآن، در قرآن دست می بردند; چنان كه تا مدتی تدوین احادیث پیامبر اكرم(صلی الله علیه وآله) را به همین منظور ممنوع كردند; ولی در صورتی كه با ذكر اوصاف گفته شود، دیگر افراد نا اهل دست به تحریف آیات قرآن نزده و ولایت امیرمؤمنان علی(علیه السلام)نیز برای حقیقت جویان روشن می شود.
شیعه و اهل سنت متفقند كه پیامبر(صلی الله علیه وآله) فرمود: من از میان شما می روم و دو چیز گرانبها در بین شما به یادگار می گذارم كه اگر به آن دو متمسك شوید، هیچ گاه گمراه نمی شوید. كتاب خدا و اهل بیتم. خداوند دانا به من خبر داده كه این دو هیچ گاه از یكدیگر جدا نمی شوند تا در حوض كوثر بر من وارد شوند.[3]
ولی عدّه ای چون عمربن خطاب در مریضی منجر به وفات پیامبر(صلی الله علیه وآله) فریاد برآوردند كه كتاب خدا ما را كافی است و اجازه ندادند وصیت پیامبر(صلی الله علیه وآله) نوشته شود; چون می دانستند كه می خواهد درباره اهل بیتش وصیت كند.[4]
پس یقین بدانید كه اگر حتی در یكصد آیه بصراحت نام حضرت علی(علیه السلام) می آمد، این عدّه آن آیات را از قرآن حذف كرده، می گفتند: بقیه قرآن ما را كافی است و مردم نادان هم دم برنمی آوردند; چنان كه به حضرت علی(علیه السلام) و حضرت زهرا(علیها السلام) آن همه آزار رساندند و مردم چیزی نگفتند. وانگهی خلیفه اوّل و دوم كه صدها روایت از پیامبر(صلی الله علیه وآله) را جمع آوری كرده و همه سوزاندند.[5] بعید نبود كه جهت مطامع دنیایی خود، بسیاری از آیات قرآن را نیز بسوزانند; افزون بر آنچه گذشت حكمت های دیگری نیز در نیامدن نام اهل بیت(علیهم السلام) در قرآن وجود دارد كه بیان همه آنها در این مختصر نمی گنجد.
در قرآن آیاتی وجود دارد كه به گفته شیعه و سنّی درباره امامت و ولایت و عصمت ائمه(علیهم السلام)نازل شده است: از آن جمله می توان به آیات زیر اشاره كرد:
1. آیه اولی الامر (نساء، 59) كه می فرماید: «یـأیّها الذین ءامنوا أطیعوا اللّه و أطیعوا الرسول و أولی الأمر منكم; ای كسانی كه ایمان آورده اید، از خدا و پیامبر و اولیای امر خود اطاعت كنید.»
2. آیه تبلیغ (مائده، 67) كه می فرماید: «یـأیّها الرسول بلّغ ما أنزل إلیك من ربّك و إن لم تفعل فما بلّغت رسالته; ای پیامبر آنچه را از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شده، ابلاغ كن، و اگر نكنی پیامش را نرسانده ای.»
3. آیه ولایت (مائده، 55) كه می فرماید: «إنما ولیكم الله و رسوله و الذین ءامنوا الذین یقیمون الصلوة و یؤتون الزكـوة و هم ركعون; جز این نیست كه ولی شما خداست و رسول او و مؤمنانی كه نماز می خوانند و همچنان كه در ركوعند انفاق می كنند.»